حركت ، مطلوب ما انسان‌هاست ، اما آن حركتى كه در اصطلاح رهروان كوى حقيقت ، معراج ناميده مىشود . در دوران ما مسابقه ، در سرعت حركت به شدّت در جريان است ، اين مسابقه تنها براى سلطهء به كرات فضايى است كه اگر تكاپوهاى زمينى براى سبقت گرفتن در ميدان تنازع در بقا كفايتشان نكند ، از تسخير كرات فضايى بهره‌بردارى نموده و در همان دور دست‌ها به تعقيب يكديگر خواهند پرداخت . اگر اين حركت‌ها ، سير و سياحت‌ها در كرات و فضاهاى بسيار دور براى مسابقه در خواندن كتاب تكوينى الهى و بهره‌بردارى از حيات معقول انجام مىگرفت ، اولين نتيجه‌اى كه مىداد ، خواب آرام چهار ميليارد و نيم نفوس كرهء زمين بود كه از آغاز حركت به فضاها و كرات راه نيافته است كه آيا شيپور مسابقه را براى آدم كشى ، امروز به صدا در مىآورند يا فردا ؟ ! در عنوان بحث گفتيم : زندگى آدمى حركتى طبيعى است كه فقط از آغاز هشيارى به حركت انسانى ، تحول مىيابد و دنيا براى او ميدان مسابقه مىگردد ، مسابقه در خير و كمال . مسابقه در قرآن معناى مسابقه ، آن مفهوم معمولى و رايج در ميان مردم نيست كه با تحرك حسّ رقابت صورت مىگيرد ، بلكه منظور اين است كه هشياران زنده و هدف‌دار ، با مشاهدهء عظمت و كمال رهروان منزلگه حقيقت به هيجان و تكاپو وادار مىشوند و خود را اعضايى از آن كاروان تلقى مىكنند كه حتى اگر سبقت بر آنان بگيرند بر مىگردند و گرفتن از دست آنان را وظيفه و عامل سرعت در حركت مىدانند . در آيات قرآنى در چند مورد دستور به مسابقه داده شده است نه مسابقه در ميدان